Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Δευτέρες χωρίς λιακάδα: Πόρτα-πόρτα διπλοθεσίτης δημοσίου

 Δε προλαβαίνω να γράψω τελευταία γιατί βιώνω μια απότομη μετάβαση από τον μαγευτικό κόσμο της μακροχρόνιας ανεργοεργασίας (της πολύμηνης κατάστασης ανεργίας με πολλά διαλείμματατα πρεκαριομεροκαμάτων) στον ακόμα πιο μαγευτικό κόσμο της εντατικής εργασοανεργίας  (του ολιγόμηνου αυτού διαλείμματος ανάμεσα στις ανεργίες όπου σου βγαίνει η πίστη σε συμβάσεις εργασίας -ναι συμβάσεις! τρέχτε όσο προλαβαίνετε- ορισμένου χρόνου). Αφού όλους του προηγούμενους μήνες είχα γίνει  φίλους με τους φωτοτυπάδες, τους υπαλλήλους ΚΕΠ και τυπικός με τους εργαζόμενους σε ΟΑΕΔ και εφορίες (μπας και μειώσεις το νεκρό γραφειοκρατικό χρόνο) κι αφού "πάτησα" στη σειρά κατάστασης χιλιάδες άλλους/ες άνεργους/ες, το φετινό φθινόπωρο είχα τρεις ολόκληρες προτάσεις εργασίας και έπρεπε να διαλέξω τις δυο!


 Κοινωφελή προγράμματα λέγεται η μεγάλη μπίζνα, (εδώ περισσότερες πληροφορίες), όπου πάνω κάτω σε ενοικιάζει ένας "καλούλης" αφεντικός (συνδικαλιστής, ΜΚΟ, οικολόγος, φιλάνθρωπος, αντιμνημονιακός κτλ.) σε έναν άλλο οργανισμό "κοινής ωφέλειας" (δημαρχείο,νηπιαγωγείο, νοσοκομείο, ΚΑΠΗ, κοινωνικό παντοπωλείο) κι όλοι μαζί δείχνουν το κράτος όταν τους ζητάς μετά από ένα μήνα δουλειάς τα 625 ευρώ που λαχταρούσες για να σταματήσεις να δανείζεσαι και να αφήνεις απλήρωτο ότι λογαριασμό μπορείς. 3 αφεντικά σε ένα: Συνδικαλιστές, δήμαρχοι, υπουργοί, πάρε κόσμο και μη μιλάς, σκάσε και δούλευε. 

Επέλεξα να γλιτώσω από τη χαρά να απαιτώ τον μισθό μου (χωρίς δώρα, επιδόματα, άδειες) από τον Παναγόπουλο, υπάρχουν αρκετές χιλιάδες νέες 5μηνες Κούνεβες άλλωστε που παλεύουν για τη θέση μου και σύντομα θα παλεύουν για το μισθό στη γειτονιά δίπλα σας (κάποιες έχουν ξεκινήσει ήδη).

Ήμουνα στους πρσληπτέους ήδη από τον Ιούλη με αντικείμενο την πόρτα-πόρτα ενημέρωση των πολιτών για τα οικολογικά πλεονεκτήματα των βιοδιασπώμενων σακούλων, έκανα μια αποδοχή θέσης αρχές Σεπτέμβρη και μετά περίμενα να δω αυτή την πρωτοποριακή σύμβαση. Τα μέσα Σεπτέμβρη γίναν μέσα Οκτώβρη και μέχρι σήμερα τέλη Οκτώβρη η ενημέρωση ήταν "πολύ γραφειοκρατία - αναμείνατε στο ακουστικό σας". Στο ενδιάμεσο βγήκαν και τα αποτελέσματα της δεύτερης δουλειάς (βλ. παρακάτω) και σήμερα που με πήραν όλο χαρά να μου πουν τι χαρτιά να φέρω, πότε ξεκινάω κτλ. εγώ ευχαριστήθηκα την μικρή χαρά μιας σπάνιας άρνησης εργασίας στην εποχή του μνημονίου: Έριξα τα υπονοούμενα μου ότι καθυστέρησε πολύ η όλη διαδικασία σε σχέση τα φλέγοντα οικονομικά μου προβλήματα ως άνεργου και δικαιολογήθηκα κάπως ότι ξέρω πώς τα λέω σε σένα τη δημόσια υπάλληλο της ΓΣΕΕ, που θα πρέπει να ξαναδιορθώσεις τη λίστα με τους υπερτυχερούς, που δε φταις ακριβώς και γεια σας.


Το 470 ήταν σοκ και έφερε μελαγχολικές μνήμες από εκείνη τη χαρμολύπη της περσινής 12ης Φλεβάρη που το επέβαλλε στη ζωή πολλών εξ' ημών. Αλλά θεωρώ ήταν πιο ασφαλή πρόταση (σε μισθό και χρόνο) από την ενοικιαζόμενη εργασία της ΓΣΕΕ. Είχε μερικά πράγματα που δεν έχουν πετσοκοφτεί ακόμα (κράτα σύντροφε Κουβέλη!) του στυλ 10 μισθούς (8 και δυο δώρα), άδειες, συνδικαλιστικά δικαιώματα, ο από πάνω λέγεται προϊστάμενος κι άμα μοιράσεις τα γράμματα απολαμβάνεις και τη χαρά της λιγότερο από οχτάωρο εργασίας. Μέχρι στιγμής νοιώθω βέβαια ότι έχω ένα βουνό γράμματα να μοιράσω σε διψασμένους για έντυπη επικοινωνία και μπουχτισμένους από λογαριασμούς κατοίκους των μικρομεσαίων ΒΠ -που δυστυχώς εσένα βλέπουν ως τον πιο κοντινό εκπρόσωπο του υποψήφιου για ιδιωτικοποίηση ΕΛ.ΤΑ.- αλλά γενικά η εξωτερική εργασία έχει και τα αντιγραφειοκρατικά καλά της (ελαφριά και υγιεινή δεν τη λές βέβαια). Α και συνεργάζεσαι με παραδοσιακούς δημόσιους υπάλληλους, το συνδικάτο των οποίων (ΠΟΣΤ) προστάτεψε τις κλαδικές συμβάσεις των "μόνιμων" με αντάλλαγμα την ένταξη ημών των συμβασιούχων στην κατώτατη μνημονιακή σύμβαση της ΓΣΕΕ.


Ήξερα από την άνοιξη ότι ήμουνα στη λίστα της ΕΛ.ΣΤΑΤ. με τους ανεργοφοιτητές ("ιδιώτες συνεργάτες") στους οποίους τσαλαβουτάει όποτε θέλει να κάνει καμιά έρευνα -από αυτές που διαβάζετε ανά διαστήματα σε στυλ "ένας στους δυο νέους άνεργους", "το 40% δε πήγε διακοπές φέτος"- αλλά δεν είχε έρθει μάλλον ακόμα η σειρά μου σε αυτήν την μεταμοντέρνα επετηρίδα για να γευτώ την αναπαλλοτρίωτη εμπειρία της door to door με το κομμάτι εξωτερικής εργασίας που αξίζει ξεχωριστού κειμένου στην αυτοβιογραφική σειρά "Δευτέρες χωρίς λιακάδα". Κάθε έρευνα και μια ξεχωριστή περιπέτεια. "Εισβάλλεις" σε πολυκατοικίες και διαμερίσματα, κερδίζεις την εμπιστοσύνη των κατοίκων ενός τετραγώνου που άλλοι σε βλέπουν ως εκπρόσωπο των τροϊκανών, άλλες ως ύπουλο εγκληματία, άλλοι ως (αυτό που είσαι) μεταμοντέρνο μεροκαματιάρη (οι συνομήλικοι και οι μετανάστες σε πιάνουν και βοηθάνε) κι έτσι συμπληρώνεις τα πολυπόθητα ερωτηματολόγια με βάση τα οποία θα πληρωθείς κάποια στιγμή το χαρτζηλίκι, όπως στις θρυλικές (για εμάς τους πρεκάριους) απογραφές. Θα ναι Δεκέμβρης; θα ναι Φλεβάρης; θα είναι το 2013, θα υπάρχει η ευρωζώνη/ο κόσμος κι άλλα τέτοια φιλοσοφικά ερωτήματα, έρμαια στην καλή διάθεση της δημόσιας επιχείρησης ΕΛ.ΣΤΑΤ. με την οποία υπογράφεις ιντερνετική "συμφωνία" ότι δεν εκτελείς "εξαρτημένη εργασία", οπότε "σκάσε και δούλευε όποτε σε φωνάζουμε".

Το φοβερό ήταν που ακριβώς με το που ξεκίνησα να δουλεύω ως ταχυδρόμος έσκασαν κι οι έρευνες. Αν αρνηθείς μια έρευνα αυτομάτως βγαίνεις από τη λίστα, πάνε στον επόμενο πρεκάριο και δε σε ξανακαλούνε. Οπότε για ένα 15θημερο τις καθημερινές ξυπνούσα πριν το ξημέρωμα 6:30 και σχόλαγα 3 στα ΕΛΤΑ, μετά φαΐ (που λεφτά για fast food), μεγάλη προσπάθεια να μη κοιμηθώ και βουρ σε άλλη γειτονιά να κυνηγάω υποψήφιους συνεντευξιαζόμενους, μέχρι το σούρουπο (άμα νυχτώσει κινδυνεύεις από φοβισμένους νοικοκυραίους). Ήλιο με ήλιο που διάβασα και σε μια απεργιακή προκήρυξη που μας μοίρασε το ΠΑΜΕ στο ταχυδρομείο. Την τελευταία μέρα δε που παρέδιδα στην ΕΛ.ΣΤΑΤ. τα ερωτηματολόγια σχόλασα κατά τις 9 το βράδυ, αφού σου φορτώνουν και να περάσεις τα δεδομένα στο πι-σι. Τουλάχιστον κοιμόμουνα λίγο παραπάνω το Σ/Κ, αν και τότε έβγαινε η περισσότερη δουλειά για την ΕΛ.ΣΤΑΤ. Και φυσικά στις δυο υπερπολύτιμες ώρες για μπύρες το βράδυ είσαι πτώμα και δεν την παλεύεις με τον πολύ κόσμο που σε ρωτάει "τι κάνεις" (που να  σου λέω, θέλει χρόνο) και σου θυμίζει την καθημερινή απρόσωπη μαζικότητα που συναντάς πόρτα-πόρτα.

Νοιώθω κάτι μεταξύ ανθρώπινου ρομπότ και προλεταριακής μετεξέλιξης δημόσιου υπάλληλου. Υποθέτω ότι θα πρέπει να νοιώθω και τυχερός με τόση ανεργία. Πάντως την παλεύω και περιμένω με ανυπομονησία το μισθό μου, όπως και το επόμενο απεργιακό κάλεσμα της ΓΣΕΕ.

(Τι άλλα; Τι νέα από τα ξένα μίντια; Άκουσα ότι έκλασε χτες ο Κασιδιάρης και ταυτόχρονα χαιρέτησε ναζιστικά; Ισχύει;)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου