Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Σκορπιες σκέψεις για μια σκόρπια διαδηλωση (26/9/12)

Έχουν περάσει 7 μήνες από τη τελευταία μαζική αντίδραση στο δρόμο, που τα κάναμε κολυμπηθρόξυλο, χωρίς όμως να καταφέρουμε να σταματήσουμε την επέλαση των αφεντικών. Από τότε είδαμε σημεία και τέρατα. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι έχουμε ξεχάσει τη δύναμη του δρόμου. Η ψυχολογική ήττα που έχουμε ενσωματώσει μας οδηγεί στο να κατεβαίνουμε στον δρόμο με ιδεολογικές εκτιμήσεις γύρω από τη δύναμη (και την αδυναμία) μας, αρκετά υποτιμητικές σε σχέση με την πραγματικότητα.

Για παράδειγμα ο συνδυασμός απόχη από το δρόμο + κοινωνικός εκφασισμός + φούσκωμα από τα μιντια του κοινωνικού φασισμού δημιούργησε σε πολλούς την εικόνα ότι κινδυνεύουμε από ένα διάχυτο πλήθος "αγανακτισμένων" με ελληνικές σημαίες  που αποτελούν σίγουρα ψηφοφόρους της χρυσής αυγής. Τους είδατε πουθενά χτες; Το "φασίστες δε σας περιμένουμε σας ψάχνουμε" παίρνει σάρκα και οστά στην πιο βλακώδη εκδοχή του.

Στο ίδιο μήκος κύματος κι οι εκτιμήσεις ότι θα είχε λίγο κόσμο η πορεία. Αν το δούμε ψύχραιμα, δεν είμασταν και πολλοί σε σχέση με αυτά που περνάμε. Αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν μας λες και λίγους. Όμως δεν παίζει ψυχραιμία. Σαν οι επιλογές να είναι δυο: Ή να εξεγερθεί το "99%" που πλήττεται ή η αδράνεια, η γκρίνια, η μετανάστευση κτλ. Το να οργανωθούν 100.000 οργισμένοι απεργοί στο δρόμο δε θεωρείται μάλλον ρεαλιστικό. Έτσι στα πρώτα δακρυγόνα έχουμε το γνωστό εδώ και 2 χρόνια joking στη κατηφόρα της Πανεπιστημίου. 100.000 σώματα παραδίδονται σχεδόν αμαχητί απέναντι σε 5.000 μισθοφόρους. Οι ίδιοι μαύροι και κόκκινοι μιλιτάντες που μιλάνε για απεργία διαρκείας, ταξικό πόλεμο, Μελιγαλάδες, επανάσταση κι άλλα μεγαλεπήβολα δε μπορούν να διεκδικήσουν την παρουσία τους σε μια διαδήλωση για πάνω από 20 λεπτά και οδηγούν την κούρσα προς τα Εξάρχεια, παραδίνοντας τους κεντρικούς δρόμους στη σκούπα των μπάτσων. Εκ πρώτης όψεως αυτό είναι το πιο τρομαχτικό.

Από την άλλη δεν υπάρχουν και πολλά που δεν έχουν δοκιμαστεί σε αυτούς τους δρόμους τα τελευταία χρόνια Να τα θυμηθούμε; Εισβολή στο Κοινοβούλιο, περικύκλωση του, σπάσιμο της Σταδίου, της Πανεπιστημίου, της Ακαδημίας, πυρπόληση τραπεζών κι άλλων ευαγών ιδρυμάτων, κατάληψη της πλατείας Συνταγματος, υπεράσπιση της κατάληψης, ειρηνική διαδήλωση μισό εκατομμυρίου κόσμου και άγριες συγκρούσεις και λεηλασίες από εκατοντάδες χιλιάδες.  Τι άλλο να κάνεις; Από το να ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια μήπως να μην κάνεις τίποτα; Ναι αλλά αν επεκτείνουμε αυτή τη λογική γιατί να κατεβαίνουμε και στα πυροτεχνήματα της ΓΣΕΕ; Γιατί να μη γίνουμε γκρινιάρηδες απεργοσπάστες που περιμένουν την απεργία διαρκείας για να ξεκουνηθούν; Ναι -το χουμε ξαναπεί- παίζουμε σε στημένο ματς, εκτός έδρας. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πηγαίνουμε στα αποδυτήρια από το πρώτο γκολ;

Ένα πράγμα δεν έχει δοκιμαστεί μόνο: Η επέκταση των συγκρούσεων στις γειτονιές, στο δικό μας γήπεδο. Ο εχθρός φαίνεται να το κταλαβαίνει καλύτερα αυτό και να χτυπά προληπτικά εκεί. Η κινηματικη συσπείρωση που έπαιξε και παίζει γύρω από αυτό το μέτωπο, μάλλον είναι το σημαντικότερο διακύβευμα στις μάχες που έρχονται.

Και ας τελειώνουμε με το φάντασμα της γενικής απεργίας. Όσοι εργαζόμενοι μπορούν να απεργήσουν απεργούν ή υπόλοιποι είναι είτε ένα όχι μικρό ποσοστό απεργοσπαστών, είτε μισθωτοί που επιλέγουν να μην αυτοκτονήσουν οικονομικά στη συγκυρία που βρισκόμαστε. Γι' αυτό και χτες κατέβηκαν κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι και άνεργοι. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτή είναι η σύνθεση του αγωνιστικού υποκειμένου, ένα κράμα παλιάς και νέας σύνθεσης της εργατικής τάξης που πλήττεται από διαφορετικές κατευθύνσεις από την αναδιάρθρωση και ενοποιείται στη συνθήκη της επισφάλειας/φτωχειας. Το να φαντασιωνόμαστε ότι μπορούμε να μπλοκάρουμε την αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το να σταματήσουν με ένα μαγικό τρόπο να δουλεύουν και οι λίγοι που δουλεύουν, τζάμπα είναι αλλά απέχει χιλιόμετρα από την υλική πραγματικότητα. Αντίθετα, το να καταλάβουμε όλοι οι παραπάνω δρόμους, κτίρια και εργασιακούς χώρους και να εξαπλώσουμε την ταραχή πέρα από τα προκαθορισμένα, είναι μια ρεαλιστική αρχή. 

Φτάνουμε άλλωστε στο σημείο που η κατοχή μιας μάσκας φαρμακείου χρεώνεται ως κακούργημα. Δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε. Μόνο τη ρουτίνα της ηττοπάθειας.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Ράπστε το επιτέλους (old skool flashback)


Η επιλογή της ΚΝΕ να παίξουν στο φεστιβάλ της οι Going Through και οι Νέβμα χαροποιεί τον συντάκτη αυτού του ταπεινού ιστολογίου, γιατί επιβεβαιώνει με σουρεαλιστικό τρόπο ότι το Κώμα έχει χάσει κάθε σοβαρή επαφή με τις πολιτισμικές ζυμώσεις της προλεταριακής νεολαίας. Αντιλαμβανόμενο ότι πρέπει να εκσυγχρονίσει κάπως το περιτύλιγμα, τη μορφή του προϊόντος που πουλάει στη νεολαία -γιατί χάνει πελάτες προς τον πιο trendy ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να ταιριάξει το αποστεωμένο πολιτικό του πρόταγμα με τις χαζοχαρουμενιές του τηλεοπτικού θεάματος και έτσι καταλήγει να διαφημίζει μια αισθητική μαλακία και μισή και στη μορφή και στο περιεχόμενο.

Ένα παράπλευρο αποτέλεσμα της γεροντικής μαλάκυνσης του ΚΚΕ είναι ότι δίνει την αφορμή στα εν λόγω συγκροτήματα να μας ενημερώσουν ότι συμμετέχουν "σε μαζικούς αγώνες στο πλευρό του ταξικού κινήματος". Ας λάμψει επιτέλους η αλήθεια: στα φετινά βραβεία του Mad που παρενέβησαν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του Metropolis ο Ισορροπιστής συγκινημένος ήταν έτοιμος να αφιερώσει τραγούδι στην απλήρωτη εργατιά, αλλά δεν το έκανε γιατί έμαθε ότι δεν ήταν του ΠΑΜΕ η φάση. Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με ένα τρανταχτό παράδειγμα της μετεξέλιξης του ύστερου θεάματος σε υπαρκτό σουρεαλισμό. Τη δουλειά τους κάνουν άλλωστε: Το προϊόν τους διαφημίζουν, ντόρο προκαλούν, πολλοί ασχολούμαστε μαζί τους, αν πετάνε και άλλη μια μαλακία στις τόσες που πετάνε εδώ και χρόνια που το κακό;

Συγκινημένος που αυτοί οι ακούραστοι εργάτες του θεάματος δεν ντράπηκαν να αποκαλύψουν δημόσια τις κομμουνιστικές τους πεποιθήσεις, ακολούθησα την έκκληση τους -στην απάντηση τους στην Αυγή- να ακούσω προσεκτικά το σύνολο της δισκογραφίας που μετρά πάνω από 15 albums (συνολικά και για τα δύο συγκροτήματα) για να ανακαλύψω το κοινονικοπολιτικό περιεχόμενο των στίχων τους. Αλήθεια λένε: Μπορεί να ταλαιπωρήθηκαν αρκετά τα αυτιά και η νοημοσύνη μου από διάφορα που τραγούδησαν την τελευταία δεκαετία για τις γκόμενες που κάνουν πώς δεν τους θυμούνται και για το πόσο γαμάτοι γενικά είναι που έχουν φτάσει στην κορυφή, αλλά θυμήθηκα και τα παλιά τους κομμάτια, μερικά από τα οποία αποτελούσαν εφηβικά ακούσματα εκείνη την ταλαίπωρη δεκαετία του '90.

Γιατί σαν τυπικά παραδείγματα της νεολαίας της εργατικής τάξης και οι δυο είχαν ξεκινήσει με ριζοσπαστικό και underground στίχο πριν καταλήξουν οι "gangsta" γαμιάδες στο Ελλαδιστάν. Οι Going Through π.χ. τη δεκαετία του '90 κάναν καταστασιακή, κομμουνιστική κριτική στην θεαματική επέτειο του Πολυτεχνείου: "Μια πόλη περιμένει, πανηγύρι έχει στήσει, να γλεντήσει με ντουντούκες και τραγούδια κάτι θέλει ν' αναστήσει, με σημαίες και φωνές, με συνθήματα κι οργή ετοιμάσανε τα κόμματα κι απόψε μια γιορτή".


Οι Νεβμα από την άλλη είχαν ξεκινήσει με πιο άγριες προλεταριακές διαθέσεις. Εγώ τους είχα πρωτογνωρίσει ως Νοητική Επανάσταση Βαμμένη Με Αίμα από το συγκεκριμένο βίντεο κλιπ του πρώτου τους δίσκου (το Μακρυά από την Γιορτή) κάπου εκεί 97-'98, όπου μιλούσαν για τους "ξεχασμένους ήρωες στη χώρα της μιζέριας, από τους λίγους που δε λύγισαν και νίκησαν το τέρας":


Τότε, βέβαια είχαν ξεκινήσει ως Low bap συγκρότημα με την Freestyle Production των Active Member, απ' όπου την κάναν γρήγορα καταγγέλλοντας ότι τα περισσότερα κομμάτια του πρώτου δίσκου τους τα έχει γράψει και επιμεληθεί ο B.D. Foxmoor-Μιχαλης Μυτακίδης (πιο γνωστός και ως "χοντρός") και ότι δεν είδαν ποτέ φράγκο από αυτά που έκαναν. Μετά έβγαλαν άλλους δυο πιο "αυτόνομους" δίσκους, που διατηρούσαν ένα επιθετικό στυλ ως προς το μουσικό κατεστημένο. Το φοβερό λοιπόν με αυτό το συγκρότημα είναι ότι έχει γράψει δυο τραγούδια που αναφέρονται στους μελλοντικούς τους εαυτούς (κάποιοι την κάναν επίσης στο ενδιάμεσο): "Στη τηλεόραση ένας βλάκας με έγχρωμη φωνή. Τα κονόμησες και μου γινες και συ πια βασιλιάς, ένας σοφός της μαλακίας της ζωής σου φαφλατάς. Το μικρόφωνο που έπιασες καλύτερα άφησε το, δε μπορώ να σε ακούω και σου λέω βούλωσε το".


και στο επόμενο μας περιγράφουν ακριβώς τι δουλειά θα κάνουν όταν μεγαλώσουν:

Το να ξεκινάς με underground στίχο και να καταλήγεις σε τηλεοπτικά show είναι γραμμένο στο dna της μουσικής σκηνής του hip hop. Αυτοί που θα το καταφέρουν θα δέχονται πάντα την κριτική ότι ξεπουλήθηκαν και πάντα θα απαντάνε ότι αντίθετα ανέβηκαν επίπεδο, παραμένουν αλήτες που βγάζουν λεφτά και γαμάνε για αυτό τους ζηλεύουμε. Οι Νέβμα πλέον ως "Νοητική Επανάσταση Βάσει Μουσικής Ασυλίας" δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κοροϊδεύουν τον παλιό τους εαυτό και ταυτόχρονα όσους ταυτίζονται με αυτόν, απλά και μόνο παίζοντας τα παλιά τους τραγούδια. Πρόκληση για την πρόκληση (diss). Τσαμπουκάς στο τσαμπουκά (στα λόγια και στο στυλ, στις πράξεις σπάνια). Ένας βασικός κανόνας της hip hop κουλτούρας συναντά έναν βασικό κανόνα του θεάματος.

Οι νεβμα και ο Nivo αποτελούν απλά τον βασικό πυρήνα από ένα σύνολο ελλήνων rapers των '90ς που τότε το παίζαν αλητεία και τώρα μιλάνε για φράγγα, γκόμενες, χέρια ψηλά, πιείτε μιλκο, θετική ενέργεια της Amita και λοιπές δραστηριότητες της κοινοπραξιάς  "Family the label".
Το Θηρίο και ο Stavento ως Μέθυσος πριν πιάσουν κι αυτοί τα γκομενοπόστα τους στο mad και στα πρωινάδικα, είχαν ξεκινήσει από τους Βαβυλώνα, ένα low bap συγκρότημα θρύλο πλέον για την ελληνική hip-hop σκηνή που στην πραγματικότητα αποτελούσε μια πιο νεανική προέκταση των active member, που το έστησαν. Εποχές Αρσένη και μαθητικών '98, ενώ η υπόλοιπη κοινωνία ζούσε το γκλαμουράτο χρηματιστηριακό της όνειρο οι πρώτες παρέες πιστσιρικάδων rappers (ελλήνων ή και μεταναστάκια β γενιάς) κατέβαιναν στους δρόμους και η Βαβυλώνα κυκλοφορούσαν κομμάτια όπως τη Πολισμανία, το Παραφρων, τη Πουτανα Γκλαμουριά και τη Βλακειάδα 2004. Ο "χοντρός" τους παρείχε τους στίχους, τον χιπ-χοπ μύθο για τη Βαβυλώνα -την αμαρτωλή πόλη που γιορτάζει τη παρακμή της λίγο πριν καταρρεύσει και πυρποληθεί από τους σκλάβους της- και τους αντίστοιχους ρόλους, τους οποίους κάποιοι κατέληξαν να υποδυθούν με τραγικό τρόπο, όπως ο Πυροβάτης που πέθανε από ηρωίνη (με τον μύθο βέβαια να τον θέλει να πεθαίνει από φωτιά στο σπίτι του). Και το ίδιο το συγκρότημα επιβεβαίωσε πολύ γρήγορα τον μύθο του, με την παρακμή που ακολούθησε τη θρυλική άνοδο, αλλάζοντας συνεχώς σύνθεση με βάση την κόντρα του "χοντρού" πατερούλη και των παιδιών του που θέλανε να ανεξαρτητοποιηθούν και να το γυρίσουν προς έναν ενδιαφέρον για τότε συνδυασμό του ραπ με New metal και ηλεκτρικές κιθάρες, αλά rage against the machine.



Στον αντίποδα της low bap σκηνής που η μουσική εξέλιξη των rappers της εμποδιζόταν από τη μουσική φόρμα και τις διαθέσεις του μεγάλου πατερούλη και θεμελιωτή της, εκείνη την εποχή εμφανίζονται οι Ζωντανοί Νεκροί που φτιάχνουν κι αυτοί τον μύθο τους, λέγοντας πρώτοι και άμεσα αυτά που ήθελε να ακούσει η hip-hop πιτσιρικαρία της εποχής: Μέσω μιας ελληνικής αντιγραφή του αμερικάνικου battlle rap, ιστορίες για μπάφους ("είναι και κάποιοι άλλοι που δε πίνουν χόρτο για μένα δεν είσαι mc άμα δε πίνεις χόρτο και δε χορταίνεις ρίμες και δε μπορείς χωρίς αυτές"), πρέζες και τη "Σούζη", απενοχοποίησαν μια και καλή τη "ρίμα για το χρήμα", και άνοιξαν το δρόμο στην ελληνική  μουσική βιομηχανία για ανάλογες φθηνές απομιμήσεις του αμερικάνικου gangsta rap. Τον δρόμο στο να γίνει το Hip hop to no1 trend στις ηλικίες 10-18 είχαν ανοίξει νωρίτερα με τις αλληγορικές βλακειούλες που ράπαραν τα Ημισκούμπρια, συνεχίζοντας σε πιο mainstream εκδοχή τις εφηβικές μαλακίες που έγραφαν σε κασέτες ως Βρωμύλος (το blog θα προσπαθήσει να διατηρήσει ένα επίπεδο, εδώ δεν έχει λινκ όπως στη Σούζη, βάλτε τη λέξη μόνοι σας στο Youtube). Έχει πλάκα που στα ξεκινήματα της, πριν την εμπορευματικοποίηση και πριν αρχίσουν να βρίζονται, στην ελληνική hip hop σκηνή όλοι γνωρίζονταν (ως "radicals") και έφτιαχναν και κοινά τραγούδια. Δεν άντεξαν:


Και είναι πράγματι δύσκολο να αντέξεις. Η κουλτούρα του Hip-hop γεννήθηκε στους δρόμους που τριγυρνούσαν οι νέοι της εργατικής τάξης μετά από την κατάρρευση όλων των μεγάλων μύθων που (υποτίθεται ότι) τους συγκροτούσαν ως τάξη, μέσα στην καπιταλιστική παρακμή, μετά τους ταξικούς αγώνες του '60-'70. Μετά την ήττα των Μαύρων Πάνθηρων, μετά την έλευση της πρέζας στις γειτονιές τους,  μετά την αποβιομηχανοποίηση και την ανεργία της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Μετά την ενσωμάτωση των μεσοαστών χίππηδων, οι λευκοί νέοι της εργατικής τάξης έβγαλαν μέσω του punk μια επιθανάτια κραυγή που επιζητούσε μια επιστροφή στα βασικά της αλήτικης μουσικής του δρόμου κι από τότε οι νέοι της μαύρης εργατικής τάξης έχουν βαρεθεί να επιβεβαιώνουν τον κυρίαρχο μύθο της παντοδυναμίας του χρήματος απέναντι στις αυθεντικές δημιουργίες των από κάτω.

Ως η τελευταία μαζική προλεταριακή κουλτούρα του ύστερου (μετα-μοντέρνου) καπιταλισμού, το Hip-hop δεν μπορεί  παρά να συγκροτείται πάντα μέσω ενός πριν και ενός μετά, μέσω του μύθου της παλιάς νέγρικης σχολής (old skool) σε αντιπαράθεση με τα "πουστράκια" που μιμούνται τον τρόπο ζωής των λευκών. Πάνω στη "προδοσία", τον "ξεπεσμό" και την "παρακμή" που διαχωρίζει το "πριν" και το "μετά", ο αν μη τι άλλο έξυπνος και ταλαντούχος B.D. Foxmoor προσπάθησε να φτιάξει ένα σχετικά ανεξάρτητο από τις μεγάλες εταιρείες πολιτισμικό μαγαζάκι που να πουλά στην διψασμένη για Hip-hop εργατική νεολαία. Η κκεδιστικη νοοτροπία του επικαλείται τη συνέπεια λόγου και πράξης, αλλά μπάζει στη συμπεριφορά απέναντι στο κορυφαίο παράδειγμα όσων δεν άντεξαν να τραγουδούν στη σκιά του, τον x-ray που κατέληξε κι αυτός "(ποτέ δεν ήταν active member η) πουστάρα". Για να πάρει την πληρωμένη απάντηση από τον Νικήτα, μαζί με τον πρόσφατα αποφυλακισμένο Βέβηλο από την πρώτη Βαβυλώνα, πώς  "δεν ήμουν ποτέ active member η πουστάρα, δεν είχα ποτέ πρόβλημα να παίζω την κιθάρα, χρωστάω στο low bap αλλά δεν έχω λεφτά". Ο μύθος όμως των active member θα γραψει ότι πριν την αμοιβαία παρακμή, στην αρχή και την κορύφωση τους, τραγουδούσαν μαζί:





Και τι να λέει; Όλα τα παραπάνω τι αξία έχουν σήμερα, πέρα από μυθολογικές αναμνήσεις για μια νιότη, που η αυθεντικότητα της περισσότερο έχει να κάνει με το αίμα που βράζει καθώς κυλάει στις εφηβικές φλέβες; Δεν είναι "γήπεδο και ΚΝΕ κ αναρχία και σχολείο από όλα πέρασες νωρίς και τα παράτησες νωρίς -Γιατί μπορούσα και χωρίς"; όπως είπε κι ο (οπορτουνιστής, χιπστερ χωρίς ταυτότητα και χαμένος στην αναζήτηση μιας καταπιεσμένης νεανικής αυθεντικότητας) Νικήτας, πρώην x-ray; Όχι ακριβώς. Καταρχήν, κάποιοι παλιότεροι προχώρησαν πέρα από το "ψευτοδίλημμα" Low bap ή Family και εξελίχθησαν σε κάτι διαφορετικό χωρίς αναγκαστικά να χάνουν τη συνέπεια λόγων και πράξεων, όπως οι reggae πλέον Κακό Συναπάντημα (με παρελθόν στο Low bap και ως χτικιό, northical και Good for Nοthing), οι propaganda και οι red armada που προσέγγισαν το diy και τον αντιεξουσιαστικό/antifa χώρο. Υπάρχει, τέλος και ο Βέβηλος -που μάλωνε με τους αριστερούς πέρυσι στο Σύνταγμα, εκμεταλλευόμενος το 3λεπτο της ομιλίας για να τραγουδήσει ακαπέλλα το Polismania- ο οποίος πήρε και την πιο ξεκάθαρη θέση σε σχέση με το παρελθόν του, κράζοντας και τα "πουστράκια" και τον "χοντρό νταβά":

  

 Το hip-hop ως κουλτούρα με ρίζες στους μαύρους σκλάβους που κατάντησαν παρηκμασμένοι πολίτες, δηλαδή κάτοχοι εμπορευμάτων, έχει τη δύναμη να αναγεννιέται πάντα από τις στάχτες του και να εξαπλώνεται στη σύγχρονη νεανική αλητεία, βάζοντας πάντα στο επίκεντρο την υπόσχεση της επιστροφής στη μάμα-Αφρική, την πατρίδα γη αν προτιμάτε των ξένοιαστων παιδικών μας χρόνων. Μέχρι λοιπόν να κάψουμε την πουτάνα-Βαβυλώνα των καπιταλιστικών σχέσεων που σισύφεια αναπαραγαγουμε, το hip hop θα εκφράζει διαλεκτικά τόσο τη μαλακία της επιστροφής σε μια φαντασιακή εθνοτική-τοπικιστική-σεξιστική πολιτισμική κοινή ταυτότητα, όσο και την αντίσταση στην (μικρο)αστική παρακμή των δυτικών που παίρνει όλο και περισσότερο τη μορφή του σύγχρονου φασισμού, των απόγονων των δουλοπάροικων, που χώρισαν την ιστορία της κοινότητας μας σε πριν και μετά.


Υ.Γ. Ή αν ψάχνετε σοβαρές αναλύσεις για τον φασισμό και τη μιζέρια που μας περιτριγυρίζει πρέπει να κοιτάξετε πίσω στην Ελλάδα προ κρίσης, τις δεκαετίες του '90 και του '00. Τίποτα δεν προήλθε από παρθενογέννηση, όπως και οι αντιστάσεις μας. Don't panic, όλα είναι δρόμος