Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Χτίζοντας παλάτια στην άμμο και κοιτώντας την ήλιο

Σκεφτόμουνα να γράψω για την ήττα της απεργίας στη χαλυβουργία, την ευθύνη του ΠΑΜΕ και διάφορα άλλα κριτικά για την "ηρωική εργατική τάξη" που έχω στο μυαλό μου, παρόμοια με αυτά που όταν τα είχα γράψει πριν από 10 μήνες είχα ακούσει (πάντα στα μπαρ/καφενεία, τίποτα στη δημόσια σφαίρα) διάφορα εξ' αμάξης από συντρόφους που τα θεωρούσαν διασπαστικά για διάφορα που τρέχουν στο "ταξικό κίνημα".

Δε θα το κάνω με ντάλα ήλιο στη καλοκαιρινή μοναξιά της μητρόπολης. Η σεζόν αυτή ήταν αντικειμενικά πολύ δύσκολη και μερικές φορές ίσως είναι καλύτερα να σιωπούμε ατομικά (και δη μπλογκεριστικα), να ρίχνουμε λίγο τον πήχη στον οποίο έχουμε τοποθετήσει την αποψάρα μας και να κοιτάμε συλλογικά πώς θα σπάσουμε τη σιωπή και αμηχανία για της ήττες που τρώμε και πώς θα κυκλοφορήσουμε τις μικρές μας νίκες, που ούτε λίγες είναι, ούτε ασήμαντες.

Η πιο σοβαρή ήττα που βιώνουμε μετά την αντιεξέγερση που ακολούθησε τον Δεκέμβρη και έφτασε σε επίπεδα ρεκορ τη φετινή σεζόν είναι στη ψυχολογία μας. Έχοντας βαρεθεί να περιμένουμε τον "εργατικό Δεκέμβρη", αυτό το "κάτι να γίνει" που με ένα μαγικό τρόπο θα μας οδηγήσει στην ανατροπή του υπάρχοντος, φέτος αρχίσαμε να συνηθίζουμε τις αυξανόμενες αποχωρήσεις φίλων στο εξωτερικό, την κατάθλιψη που ακολουθεί την άδεια τσέπη, τις αυτοκτονίες από εδώ κι από εκεί, το τρομακτικό έδαφος που κερδίζουν οι φασίστες πατώντας πάνω στη μικροαστική έρημο. Πολλοί αναζητούμε καταφύγιο στα άστρα, στις προφητείες που μας μετέδωσαν τα βιβλία των αριστερών γονιών για "τη γη που έτσι κι αλλιώς θα γίνει κόκκινη", στη φετιχοποίηση οτιδήποτε αγωνιστικού θα επιβεβαιώσει την ιδεολογική μας καθαρότητα.

Το πιο ψυχοφθόρο είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός στις σχέσεις μας. Τσακωμοί κι εντάσεις για ασήμαντες λεπτομέρειες, αφού δε μπορούμε να χτυπήσουμε τους από πάνω, τουλάχιστο να χτυπήσουμε τον άνθρωπο δίπλα μας, που πιο πριν βολευόμασταν με τη παρουσία του, αφού ο καθένας έκανε τη φασάρα του, τώρα το ένα μας βρωμάει, το άλλο μας ξινίζει. Το πρόβλημα σίγουρα ξεκινάει από το εσωτερικό περιβάλλον μας, μόνο που ως τώρα κυριαρχεί η άποψη ότι για όλα τα στραβά του κόσμου φταίει πάντα ο "άλλος", ο γείτονας. Οι άδειες τσέπες απλά εκτινάσσουν το βασικό πρόβλημα που έχει σχέση με τη κενότητα της ζωής μας, σε ένα σύστημα κοινωνικών σχέσεων που έχει βάλει στο κέντρο του το φαίνεσθαι, τη μετεξέλιξη του έχειν. Μπορεί να μην έχουμε λεφτά, αλλά πρέπει να κρατήσουμε σφιχτά τους ρόλους μας, είναι το τελευταίο μας καταφύγιο στο Beverly Hills που μάθαμε ως μοναδικό κοινωνικό περιβάλλον.

Μέσα σε αυτή τη σαπίλα αντέχουν οι φωνές μέσα μας που θα κρατήσουν άμυνα μέχρι να ξαναρχίσουμε τα ντου; Δε θέλω να φύγω στο εξωτερικό. Προτιμώ να δουλέψω για 630 ευρώ για κανά 5μηνο στα προγράμματα ενοικιαζόμενης, κοινωφελής εργασίας των δημων, ΜΚΟ και ΓΣΕΕ (ναι τα κατάφερα, θα ξαναμπώ για λίγο στη μειοψηφία που εργάζεται!) και μετά βλέπουμε, παρά να έχω αυταπάτες φυγής. Μου αρέσει ο ήλιος, η θάλασσα, τα ανέμελα ξενύχτια και τα άπειρα χαμόγελα των φίλων, συντρόφων μου σε αυτή τη βραχονησίδα του πλανήτη. Γι' αυτά θέλω να αγωνιστώ, όπως και η μόνη πατρίδα για την οποία θέλω να πολεμήσω είναι για τα παιδικά καλοκαιρινά απογεύματα/βράδια που ματώναμε τα γόνατα μας στη γειτονιά. Το πρόβλημα είναι σύνθετο, η λύση ίσως να είναι λίγο πιο απλή. Άκου τις μελωδίες όταν σωπαίνει ο θόρυβος στη μητρόπολη, κοίτα τον ήλιο, νιώσε τον/την δίπλα σου και σταμάτα να πιστεύεις ότι τα παλάτια που χτίζεις στην άμμο θα διαρκέσουν για πάντα.

Υπάρχουν τα σύγχρονα ρεμπέτικα που τα λένε όπως πάντα καλύτερα.
Καλό καλοκαίρι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου